بیماری‌های تخریبی شبکیه، مانند دژنراسیون ماکولا وابسته به سن و رتینیت پیگمنتوزا یکی از علل اصلی نابینایی برگشت‌ناپذیر در جهان هستند. گزینه‌های درمانی فعلی موفقیت محدودی در بازیابی عملکرد بینایی از دست رفته دارند. مهندسی بافت شبکیه به عنوان یک حوزه تحول‌آفرین برای تولید جایگزین‌های عملکردی شبکیه با استفاده از اصول بیومواد، زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی و پزشکی ترمیمی ظهور کرده است. این مقاله مروری بر جهش‌های کلیدی فناوری کسب شده و تعامل هم‌افزای بین داربست‌های بیومیمتیک پیشرفته، سلول‌های زاینده شبکیه مشتق از سلول‌های بنیادی پرتوان القایی انسانی نسل جدید و سیستم‌های ارگانوئید پیچیده سه‌بعدی شبکیه تمرکز دارد. توجه ویژه‌ای به چالش‌های مهندسی، از جمله دستیابی به لایه‌بندی دقیق، رگ‌زایی کافی، و ادغام سیناپسی عملکردی مورد نیاز برای بازیابی بینایی مبذول شده است. این پیشرفت‌ها مسیرهای بالینی عملی را برای مقابله با شبکیه‌زایی‌های نابینا کننده، از طریق وصله‌های مهندسی‌شده زیستی یا ساختارهای دارای ضخامت کامل، نشان می‌دهند.

بازسازی شبکیه پیوند سلولی سازه های سه بعدی داربست های زیست موادی