موسسه آموزش عالی آپادانا فصلنامه پیشرفت های مهندسی در حوزه پزشکی و مواد - 1 3 2026 02 09 Evaluation of Biodegradability of Polycaprolactone/Gelatin/Hydroxyapatite Nanocomposite Scaffolds Fabricated by Coaxial Electrospinning ارزیابی زیست تخریب پذیری داربست‌های نانوکامپوزیتی پلی‌کاپرولاکتون/ژلاتین/هیدروکسی‌آپاتیت تولید شده به روش الکتروریسی هم‌محور 28 40 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA الهام بخش مهندسی مواد، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران سید مجتبی بخش مهندسی مواد، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران سیده سارا مرکز تحقیقات سوختگی و ترمیم زخم، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران 2025 12 29 This study investigates the in vitro biodegradation behavior of core-shell structured nanofibrous scaffolds composed of polycaprolactone (PCL), gelatin (Ge), and hydroxyapatite (HA), fabricated by coaxial electrospinning. Scaffolds containing different amounts of HA nanoparticles (0, 10, and 20 wt.% in the gelatin shell) were crosslinked with glutaraldehyde and incubated in phosphate-buffered saline (PBS) at 37°C for 28 days. Morphological analysis post-degradation using scanning electron microscopy (SEM) revealed distinct changes. The PCL/Ge scaffold without HA exhibited significant swelling and fiber fusion, indicative of rapid gelatin degradation. The presence of HA nanoparticles markedly modulated the degradation profile; scaffolds PCL/(Ge+10%HA) and PCL/(Ge+20%HA) demonstrated better structural integrity and less fiber fusion. This can be attributed to the crosslinking effect of HA and its role in stabilizing the gelatin matrix. The results indicate that incorporating HA into the core-shell structure not only enhances biological properties but also provides a means to tailor the degradation kinetics. This makes these nanocomposite scaffolds promising candidates for bone regeneration applications where controlling the degradation rate is essential. این پژوهش به بررسی رفتار زیست‌تخریب‌پذیری در محیط آزمایشگاهی داربست‌های نانولیفی با ساختار هسته-پوسته متشکل از پلی‌کاپرولاکتون (PCL)، ژلاتین (Ge) و هیدروکسی‌آپاتیت (HA) که به روش الکتروریسی هم‌محور تولید شده‌اند، می‌پردازد. داربست‌های حاوی مقادیر مختلف نانوذرات HA (۰، ۱۰ و ۲۰ درصد وزنی در پوسته ژلاتینی) با گلوتارالدهید اتصال عرضی داده شده و به مدت ۲۸ روز در محیط بافر فسفات سالین (PBS) در دمای ۳۷ درجه سانتی‌گراد قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل مورفولوژی پس از تخریب با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM)، تغییرات ظاهری مشخصی را آشکار کرد. داربست PCL/Ge بدون HA، ورم‌کردگی و ادغام قابل توجهی در الیاف را نشان داد که حاکی از تخریب سریع ژلاتین بود. حضور نانوذرات HA به‌طور محسوسی پروفایل تخریب را تعدیل کرد؛ به‌طوری‌که داربست‌های PCL/(Ge+10%HA) و PCL/(Ge+20%HA) یکپارچگی ساختاری بهتر و ادغام کمتری در الیاف نشان دادند. این امر را می‌توان به اثر اتصال‌دهی عرضی HA و نقش آن در تثبیت ماتریکس ژلاتینی نسبت داد. نتایج نشان می‌دهد که افزودن HA به ساختار هسته-پوسته نه تنها باعث بهبود خواص زیستی می‌شود، بلکه وسیله‌ای برای تنظیم سینتیک تخریب فراهم می‌کند. این امر، داربست‌های نانوکامپوزیتی مذکور را به گزینه‌های امیدوارکننده‌ای برای کاربردهای بازسازی استخوان که در آنها کنترل سرعت تخریب ضروری است، تبدیل می‌کند. /downloadfilepdf/67996