بیماری‌های اکستراپیرامیدال، از جمله پارکینسون و هانتینگتون، با اختلال در عملکرد حرکتی ناشی از ناهنجاری در گانگلیون‌های قاعده‌ای مشخص می‌شوند. درمان‌های دارویی رایج اغلب با چالش‌هایی نظیر نفوذ ضعیف از سد خونی-مغزی، عوارض جانبی سیستمیک و نیمه‌عمر کوتاه مواجه هستند. سیستم‌های نوین رهایش دارو ، شامل لیپوزوم‌ها، نانوذرات پلیمری و اگزوزوم‌ها، راه‌حل‌های نویدبخشی برای غلبه بر این محدودیت‌ها ارائه می‌دهند. این سیستم‌ها امکان انتقال هدفمند عوامل درمانی (مانند پیش‌سازهای دوپامین، فاکتورهای نوروتروفیک و ژن‌درمانی) را مستقیماً به نواحی آسیب‌دیده مغز فراهم می‌کنند.سیستم های نوین رهایش دارو با کپسوله کردن داروها، پایداری آن‌ها را افزایش داده، فراهمی زیستی را در محل هدف بهبود بخشیده و سمیت خارج از هدف را کاهش می‌دهند. تحقیقات اخیر به‌طور فزاینده‌ای بر روی تحویل درون بینی و اصلاح سطح نانوذرات برای بهبود کارایی عبور از سد خونی-مغزی متمرکز شده‌اند. این مقاله به بررسی آناتومی و پاتوفیزیولوژی بیماری‌های اکستراپیرامیدال، استراتژی‌های درمانی کنونی و چندین مطالعه اخیر می‌پردازد که کارایی و پتانسیل سیستم های نوین رهایش دارو را در مدیریت بیماری‌های نورودژنراتیو نشان می‌دهند.

اختلالات خارج‌هرمی سیستم‌های نوین رهایش دارو (NDDS) سد خونی مغز (BBB) گانگلیون‌های قاعده‌ای دارورسانی هدفمند تحویل درون‌بینی (یا داخل بینی)