این پژوهش به بررسی رفتار زیست‌تخریب‌پذیری در محیط آزمایشگاهی داربست‌های نانولیفی با ساختار هسته-پوسته متشکل از پلی‌کاپرولاکتون (PCL)، ژلاتین (Ge) و هیدروکسی‌آپاتیت (HA) که به روش الکتروریسی هم‌محور تولید شده‌اند، می‌پردازد. داربست‌های حاوی مقادیر مختلف نانوذرات HA (۰، ۱۰ و ۲۰ درصد وزنی در پوسته ژلاتینی) با گلوتارالدهید اتصال عرضی داده شده و به مدت ۲۸ روز در محیط بافر فسفات سالین (PBS) در دمای ۳۷ درجه سانتی‌گراد قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل مورفولوژی پس از تخریب با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM)، تغییرات ظاهری مشخصی را آشکار کرد. داربست PCL/Ge بدون HA، ورم‌کردگی و ادغام قابل توجهی در الیاف را نشان داد که حاکی از تخریب سریع ژلاتین بود. حضور نانوذرات HA به‌طور محسوسی پروفایل تخریب را تعدیل کرد؛ به‌طوری‌که داربست‌های PCL/(Ge+10%HA) و PCL/(Ge+20%HA) یکپارچگی ساختاری بهتر و ادغام کمتری در الیاف نشان دادند. این امر را می‌توان به اثر اتصال‌دهی عرضی HA و نقش آن در تثبیت ماتریکس ژلاتینی نسبت داد. نتایج نشان می‌دهد که افزودن HA به ساختار هسته-پوسته نه تنها باعث بهبود خواص زیستی می‌شود، بلکه وسیله‌ای برای تنظیم سینتیک تخریب فراهم می‌کند. این امر، داربست‌های نانوکامپوزیتی مذکور را به گزینه‌های امیدوارکننده‌ای برای کاربردهای بازسازی استخوان که در آنها کنترل سرعت تخریب ضروری است، تبدیل می‌کند.

زیست‌تخریب‌پذیری؛ الکتروریسی هم‌محور؛ داربست استخوانی؛ پلی‌کاپرولاکتون؛ ژلاتین؛ هیدروکسی‌آپاتیت؛ نانوکامپوزیت.